Search This Blog

Wednesday, January 18, 2017

မဇၥ်ိမေဒသမွ ကမၻာအရပ္ရပ္သို႔ သာသနာေတာ္ျပန္႕ပြားျခင္း


မဇၥ်ိမေဒသမွ ကမၻာအရပ္ရပ္သို႔ သာသနာေတာ္ျပန္႕ပြားျခင္း

(၁) ကသၼိရ ဂႏၶာရ

ကသၼိရ, ဂႏၶာရတုိင္းတုိ႔တြင္ သာသနာေတာ္သည္ ႏွစ္ ၁၀၀၀-ေက်ာ္ တည္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း သာသနာႏွစ္ ၅၀၀-ေလာက္အထိသာ ေထရ၀ါဒ သာသနာတည္ရွိျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ မာသံဃိတိဂိုဏ္း ေရာက္လာကာ မဟာယာနသာသနာအျဖစ္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၀-ေလာက္ထိ လႊမ္းမုိးခဲ့သည္။ ေနာင္အခါ ဘာသာျခားတုိ႔ လႊမ္းမိုးသြားသည္။

(၂) မဟိ ံသကမ႑လ

မဟိ ံသကမ႑လ (မုိက္ဆုိးရ္)ျပည္မွာ မဇၥ်ိမေဒသေတာင္ပိုင္းတြင္ တည္ရွိ၍ ကလိဂၤတုိင္း အႏၶတုိင္း၊ ေစာဠတုိင္း၊ ဒမိလတုိင္း၊ ပ႑ဳတုိင္း၊ မာလကုဋတုိင္းစေသာ ဣႏၵိယ ေတာင္ဘက္စြန္းႏုိင္ငံမ်ားသို႔တုိင္ ေထရ၀ါဒ သာသနာေရာက္ခဲ့၍ သာသနာေတာ္ႏွစ္ တစ္ေထာင္ေက်ာ္အထိ သာသနာထြန္းကားခဲ့သည္။ အ႒ကထာ က်မး္ျပဳအေက်ာ္ မေထရ္ျမတ္တုိ႔ ထြက္ေပၚရာ တုိင္းျဖစ္၏။

(၃) ဒကၡိဏပထ

၀န၀ါသီမွာဒကၡိဏပထအေနာက္ဘက္တုိင္းႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္သည္။ ေက်းကုလားဟု ျမန္မာတုိ႔ ေခၚဆုိၾကေသာ ျပည္နယ္မ်ားျဖစ္၍ ပင္လယ္ကမ္းရုိးတန္းတေလွ်ာက္ ေကရလာ, မလဘာနယ္တုိ႔ ပါ၀င္သည္။သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၀ေက်ာ္ထိ ေထရ၀ါဒသာသနာထြန္းကားခဲ့၏။ အေသာကမင္းတရား ေက်ာက္စာတြင္ ဓမၼမဟာမတၱ သာသနာေရးရာ မင္းၾကီးလက္ေအာက္၌ ၀ါဒပ်ံ႕ႏွံ႕ေရးမွဴးမ်ား ခန္႕အပ္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ဌာနမ်ားအျဖစ္ ေကရလပုတတုိင္း သတိယပုတတုိင္း တုိ႔ကို ေဖာ္ျပထားသည္။

(၄) အပရႏၱတုိင္း

အပရႏၱတုိင္း ဗံုဗာဤ(ဘံုဘုိင္) နယ္ျဖစ္သည္။ အဇႏၱာ အဲလုိရာေဒသ ၀ိဥၥ်ာေတာင္တန္းေဒသတုိ႔ ပါ၀င္၏။ အဇႏၱာေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့၍ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၇၀၀ေလာက္ထိ ေထရ၀ါဒ ထြန္းကား၏။ ေနာက္ပိုင္း မဟာယာနဂုိဏ္းထြန္းကားခဲ့၍ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၁၀၀၀-ေက်ာ္အထိ တည္ရွိခဲ့သည္။

(၅) မဟာရ႒

မဟာရ႒တုိင္းမွာ အႏၶရတုိင္း ၀န၀ါသီတုိင္း အပရႏၱတုိင္းတုိ႔ အၾကားတြင္ တည္ရွိ၍ ေထရ၀ါဒသာသနာထြန္းကားခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀ေက်ာ္ထိ သာသနာေတာ္ တည္ရွိခဲ့သည္။

(၆) ေယာနက

ေယာနကတုိင္းသည္ အေနာက္ေျမာက္ပိုင္းျဖစ္သည္။ ဂႏၶာရတုိင္း အျပင္ဘက္ က်ေရာက္သည္။ ေနျပည္ေတာ္မွ ယူဇနာရွစ္ရာ ကြာေ၀းသည္။ ေယာနသို႔မဟုတ္ ေယာနကတုိင္းျပည္မ်ားကို ဂရိႏုိင္ငံဟု ဆုိၾကသည္။ အေသာက ေက်ာက္စာအမွတ္ ၁၃-တြင္ ထုိတုိင္းသို႔ ဓမၼမဟာမတၱ သာသနာေရးရာ အမတ္၊ ဓမၼနိယုတၱ တရားျဖန္႕ျဖဴးေရး တမန္အဖြဲ႕မ်ား ခန္႕ထားေစလႊတ္ေၾကာင္း ေယာနကႏုိင္ငံႏွင့္ အနီးနားႏုိင္ငံမ်ားသို႕ တရားဓမၼ ပ်ံ႕ႏွံ႕ရန္ ၎ႏုိင္ငံရွိ ဘုရင္မ်ားျဖစ္ေသာ -

(၁) အံတိအိုက (အံတိယိုခ်္စစ္မင္း) ဆုိက္ရီယ (ဆီရိယႏုိင္ငံ)
(၂) တုလမယ (တုိလမီမင္း) ဖိလစ္ဒလ (အီးဂ်စ္ႏုိင္ငံ)
(၃) အံတိကိနီ (အံနိဂိုေနာစ့္မင္း) မက္ဆီဒုိနီးယားႏုိင္ငံ၊
(၄) မက (မဂါ့စ္မင္း) ဆုိက္ရံနီ (အီဂ်စ္အေနာက္ပိုင္း)၊
(၅) အလိကသုဒရ (အလကၠဇျႏၵာမင္း) အပၸိေရာဆီႏုိင္ငံ -

တုိ႔ထံ သာသနာျပဳေစလႊတ္သည္။ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၅၀၀ ေလာက္တြင္ အရွင္ပီယုဟေထရ (အလကၠဇျႏၵိယျပည္သား) ႏွင့္ အရွင္ဣေသေနသ (ပါလစၥတုိင္းျပည္သား)တုိ႔ ထိုနယ္မ်ား၌ တရားေဟာျပေၾကာင္း မွတ္တမ္းရွိ၍ သာသနာေတာ္ႏွစ္-၃၀၀ ေက်ာ္ထိ တည္ရွိခဲ့သည္။ တူရကီစတန္ အာဖဂန္နီစတန္ ပါသိယန္ႏုိင္ငံတုိ႔တြင္ ဗုဒၶသာသနာအႏွစ္ ၈၀၀ေက်ာ္ထိ ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့သည္။ မဟာယာန သာသနာထြန္းကားခဲ့သည္။

ကေမၻာဇတုိင္း ကာဗူဥလ္ ဥဒယာန တုိင္းမွာလည္း မဟာယာန သာသနာေရာက္ရွိ ထြန္းကားခဲ့သည္။

(၇) ဟိမ၀ႏၱာေဒသ

ဟိမ၀ႏၱာနယ္စပ္ေဒသမ်ားမွာ ေနပါလနယ္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား၊ စိနရ႒ေခၚ တရုပ္ျပည္၊ ဆီကၠန္၊ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ ၀ူထန္(ခူတန္၊ ခိုတန္) ႏုိင္ငံမ်ားျဖစ္သည္။ ရာသီဥတု ေအးလြန္းျပီး ေတာင္စဥ္အထပ္ထပ္ခရီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မဇၥ်ိမ မေထရ္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ မေထရ္တုိ႔ သာသနာျပဳခဲ့ၾကသည္၊ အစပိုင္းတြင္ ေထရ၀ါဒ သာသနာေရာက္ရွိသြားေသာ္လည္း ေနာင္ေသာအခါ မဟာယာန သာသနာထြန္းကားသြားသည္။ ယခုထက္တုိင္ မဟာယာနသာသနာ ထင္ရွားရွိေသးသည္။

(၈) လကၤာဒီပ သာသနာ

အရွင္မဟိႏၵမေထရ္သည္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၃၆-ခုႏွစ္ နယုန္လျပည့္ေန႕တြင္ သီဟုိဠ္သို႔ ၾကြေတာ္မူသည္။ ေဒ၀ါနံပိယတိႆ မင္းသည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ျပီး သာသနာျပဳခဲ့သည္။ မဟာ၀ိိဟာရ ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးကို တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံသည္ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ႏုိင္ငံေတာ္ျဖစ္လာသည္။ အရွင္မဟိႏၵ မေထရ္သည္ မဟာအ႒ကထာက်မ္းမ်ားကို သီဟ႒ဘာသာသို႔ ျပန္ဆုိပို႔ခ်သျဖင့္ သီဟိုဠ္ သာသနာ ခုိင္ျမဲလာသည္။ ေနာင္အခါ၀ယ္ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၄၅၀-ခုႏွစ္၌ စတုတၳသံဂါယနာတင္ေတာ္မူၾကျပီး ေပထက္အကၡရာ တင္ထားခဲ့ၾကသျဖင့္ ပိဋကစာေပသည္ တုိးတက္ဖြံ႕ျဖိဳးလာသည္။

အေသာကမင္းၾကီး သားေတာ္ အရွင္မဟိႏၵကို သိဟိုဠ္သို႔ ေစလႊတ္ျခင္းသည္ အေၾကာင္းထူးရွိသည္။ သီဟုိဠ္ႏုိင္ငံသည္ သာသနာေတာ္ ခုိင္ျမဲတည္တံ့က်ယ္ျပန္႕မည့္ ႏုိင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း အရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ျမတ္ အနာဂတံသဉာဏ္ေတာ္ျဖင့္ ျမင္ေတာ္မူျပီး ျဖစ္၍ မင္းၾကီး၏ သားေတာ္ကို ေရြးခ်ယ္ ေစလႊတ္ေတာ္မူခဲ့သည္ဟု ဆိုရေပမည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ သု၀ဏၰဘူမိသို႔ သာသနာေတာ္ ေရာက္ရွိလာျခင္း

(၉) သု၀ဏၰဘူမိ
သုသဏၰဘူမိ ေခၚ ရာမညတုိင္း သထံုျမိဳ႕ေတာ္သို႔ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၃၅-ခုႏွစ္တြင္ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ စတင္ေရာက္ရွိလာသည္။ အရွင္ေသာဏ၊ အရွင္ဥတၱရ၊ အရွင္အႏုရုဒၶါ၊ အရွင္တိႆဂုတၳ အရွင္ေသာေဏယ မေထရ္ငါးပါးတုိ႔သည္ သာသနာျပဳရန္ သု၀ဏၰဘူမိသထံုျပည္သို႔ ၾကြေတာ္မူသည္။ သထံုျမိဳ႕ကား သုဓမၼပူရအမည္ရွိ၏။ မင္းကား သီရိမာေသာကမင္းျဖစ္သည္။
ထုိအခ်ိန္မတုိင္မီက မင္းနန္းေတာ္၌ ဖြားျမင္တုိင္းေသာ သားသူငယ္တုိ႔ကို ဘီလူးမတစ္ေကာင္သည္ သမုဒၵရာမွ တက္လာ၍ ခိုးယူစားေသာက္ေလ့ရွိ၏။

မေထရ္တုိ႔ေရာက္သည့္ေန႕၌လည္း နန္းေတာ္တြင္ မင္းသားကေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္သည္။ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ သူတုိ႔သည္ ရုပ္သြင္ထူးဆန္းေသာ ထုိရဟန္းတို႔ကို ေတြ႕လွ်င္ ဘီလူးမ၏ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားဟုထင္ကာ ရုိက္ပုတ္ရန္ ေျပးလာၾကသည္။ အရွင္ေသာဏႏွင့္ အရွင္ဥတၱရတုိ႔က သံဃာေတာ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေနစဥ္မွာပင္ ဘီလူးမသည္ အျခံအရံမ်ားႏွင့္တကြ သမုဒၵရာမွ တက္လာ၏။ မေထရ္တုိ႔လည္း ဘီလူးမထက္ ႏွစ္ဆၾကီးေသာ ပံုသဏၭာန္ဖန္ဆင္း၍ ဘီလူးမမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူသည္။

စည္းေ၀းေရာက္လာေသာ သူတုိ႔အား ဒီဃနိကာယ သီလကၡႏၶ၀ဂ္ ျဗဟၼဇာလသုတ္ေတာ္ျမတ္ကို ေဟာျပေတာ္မူရာ ပရိသတ္ေပါင္း ေျခာက္ေသာင္းတုိ႔ အရိယာျဖစ္ၾက၏။ သံုးေထာင္ငါးရာေသာ ေယာက္်ားတုိ႔ ရဟန္းျပဳၾကကုန္၏။ တစ္ေထာင့္ငါးရာေသာ အမ်ိဳးသမီးတုိ႔ ရဟန္းမ ျပဳလုပ္ၾကကုန္၏။ ဤသုိ႔လွ်င္ သု၀ဏၰဘူမိ တုိင္း၌ စစ္မွန္ေသာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ အေျခတက် ထြန္းကားခဲ့ေလသည္။

သာသနာ၀င္စာေပတုိ႔တြင္ သု၀ဏၰဘူမိႏွင့္ စပ္၍ အက်ဥ္းမွ်သာ ေရးသားေတာ္မူခဲ့ၾကသျဖင့္ သု၀ဏၰဘူမိႏွင့္စပ္၍ ခုိင္လံုမူရွိေစရန္ လုိအပ္လာ၏။ ျမန္မာတုိ႔က သု၀ဏၰဘူမိဟု အခ်ိဳ႕က ဆုိၾကျပန္၏။ ယိုးဒယားျပည္ေတာင္ပိုင္း ဒြါရာ၀တီ ႏုိင္ငံသည္လည္း သု၀ဏၰဘူမိျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ေရးၾကျပန္၏။ ဣႏၵိယေတာင္ပိုင္း အေနာက္ဘက္ကမ္း ဘံုဘုိင္နယ္ကို လည္းေကာင္း၊ တခ်ိဳ႕က သူရ႒တုိင္းနယ္ကို လည္းေကာင္း၊ သု၀ဏၰဘူမိျဖစ္ေလဟန္ ေျပာဆုိၾက၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ သု၀ဏၰဘူမိကို စိစစ္ရန္လုိအပ္ လာသည္။

ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာန ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္ (အထက္တန္း) စာအုပ္မွ ထုတ္ႏူတ္ေဖာ္ျပသည္။

Ref:ဓမၼစာေပမ်ား
Today Bago New Version အား Download ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္
ပိုမိုဆန္းသစ္ ၿပီးျပည့္စံု တဲ့ သတင္းမ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို
ေန႕စဥ္အခမဲ့ ဖတ္ရႈလိုက္ပါ။
Download for blow link
www.todaybago.com/todaybago.apk