Search This Blog

Wednesday, January 18, 2017

ကုန္းေဘာင္ေခတ္ရဲ့ေနာက္ဆုံး စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္း


ကုန္းေဘာင္ေခတ္ရဲ့ေနာက္ဆုံး စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္း

(၅၅၀) ပ႑ာသ နိပါတ္က ဥမၼာဒႏၱီဇာတ္ကို စေလဆရာ ထုလုပ္ထားပံုက ကႀကိဳးတန္ဆာနဲ႔ ဆင္ေပၚမွာ သိဝိမင္းႀကီးက ညာေျခေပၚမွာ ညာလက္ေထာက္၊ ဘယ္လက္က ပါးကိုေထာက္ၿပီး ေဘးကဆင္ဦးစီးကပါ ဆင္ဦးကင္းေပၚမွာ လက္ႏွစ္ဘက္ကိုပူး ေဆးလိပ္ကိုညွပ္လ်က္၊ ခႏၶာကိုယ္ကို ကိုင္းခ်ၿပီး သူပါလိုက္ေမ်ာေနပံုနဲ႔ပို႔ေဆာင္ထားပါတယ္၊

အဲဒီလိုခႏၱာကိုယ္တစ္ခုလုံးေငးေနတဲ့ ဆင္ထိန္းနဲ႔ သိဝိမင္းတို႔ရဲ့ မ်က္ႏွာအၾကည့္ေတြကဒီပန္းပု႐ုပ္လုံးေတြ ကို ရပ္ၾကည့္မယ့္ လူေတြရဲ့ေနရာေလာက္မွာ႐ွိတဲ့ ဥမၼာဒႏၱီဆီကို ပို႔ထားတဲ့ ဒါ႐ိုက္႐ွင္ေတြက အဲဒီဇာတ္ကြက္ေတြကိုၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ္တိုင္ပါ ေယာင္ယမ္းျပီး ကိုယ့္ေဘးမွာ ဥမၼာဒႏၱီမ်ား႐ွိေနေရာ့သလား ႐ွာၾကည့္မိမွာအမွန္ပဲ၊

ဆင္ေပၚမွာ မ်က္ႏွာဖြင့္အျမင္ အေနအထားမွာ ဘုရင္ေရာ၊ဆင္ဦးစီးေရာပါျမင္ရေအာင္ ဖြဲ ့စည္းတည္ေဆာက္ထုလုပ္ထားပုံက အခ်ဳိးအစားက်နလြန္းလွျပီး ဆင္ေပၚကလူႏွစ္ေယာက္ကို ေ႐ွ႕ေနာက္ထပ္ထားတာမဟုတ္ပဲ ယိမ္းျပီးထုလုပ္ထားတာျဖစ္တယ္၊ အံ့ၾသလို႔ ေနာက္ကေနဝင္ျပီးၾကည့္မွ ဆင္ေပၚမွာ ေနာက္ထပ္ထီးမိုးတဲ့ သူငယ္တစ္ေယာက္ပါေနေသးတယ္၊ဆင္ထိမ္းတဲ့ၾကိဳးနဲ႔ ခါးကိုသိုင္းထားျပီး ဆင္ရဲ့ တင္ပါးေပၚက ေနာက္ဆုံးအပိုင္းမွာ ခပ္ေလ်ာေလ်ာအေနအထားနဲ ့ဘုရင္ကို ထီးမိုးေပးထားတဲ့ ထီးေတာ္မိုးေလးျဖစ္တယ္။

ထီးေတာ္မိုး အပါအ၀င္ လူ(၃)ေယာက္ကို အခ်ဳိးအစားမွ်တေအာင္တင္ၿပီး ထုလုပ္သြားပံုကသစ္သားတံုးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးထဲကေန ခံစားဆံုးျဖတ္ကာ အႏႈတ္ျဖစ္တဲ့ သစ္သားပန္းပုထဲမွာ တင္ျပပံု၊အခ်ဳိးအစားက်နမွဳနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုတို႔မွာ ထိပ္တန္းလက္ရာျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသခံေနပါတယ္၊

သိဝိမင္းကို ညာဖက္ ခပ္ယိမ္းယိမ္း၊ ဆင္ဦးစီးကို ဘယ္ဖက္ခပ္ယိမ္းယိမ္းကေန ထုလုပ္ၿပီး ဥမၼာဒႏၱီကို အာရံုစိုက္မႈအတြက္ ဦးတည္ထားခ်က္က အတူတူက်ေအာင္ ထုလုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ဆင္ရဲ႕ေနာက္ပိုင္းက ဘုရင္ကိုထီးမိုးေပးေနတဲ့ ထီးေတာ္မိုးက ခႏၶာကိုယ္ကို ခါးထိန္းႀကိဳးနဲ႔ သိုင္းထားၿပီး ေက်ာေနာက္ကေန ထီးတိုင္ရဲ့ဖင္ကို ညာလက္ႏွင့္ ထိန္းထားလ်က္က ခႏၶာကိုယ္ေရာစိတ္ကပါ မိုးေနတဲ့ ထီးဆီကို အာ႐ုံပို႔ထားပါတယ္၊

အမွန္ေတာ့ ထီးေတာ္မိုးေလးကို အလြယ္ျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ ေက်ာ္သြားၾကမွာကလည္း အေသအခ်ာပါပဲ၊ပန္းပု႐ုပ္ကို တတ္ဆင္ထားတဲ့ ေနရာကိုပါတြက္ျပီး ထုလုပ္ထားတာ ေထာင့္ေကြးေလးထဲကိုေရာက္ေနတဲ့ ဆင္ရဲ့အျမီးပိုင္းမွာပါ၊ ထီေတာ္မိုးကို ခါးကေန ဆင္သိုင္းၾကိဳးနဲ့႔ သိုင္းထားျပီး ထီး႐ိုးကို ေက်ာရဲ့ေနာက္မွထားကာ ညာဖက္လက္က လက္ေနာက္ျပန္ အေနအထားနဲ ့ထီးကိုထိမ္းထားေပးရင္း ဘယ္ဖက္လက္ကစလို ့ ဒါရိုက္ရွင္ကို ထီး႐ိုးအတိုင္း ထီးရြက္ဆီသို ့အၾကည့္ေရာ အာ႐ုံပါပို႔ေဆာင္ ထားပုံက သူ႔တစ္ေယာက္ထဲ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေယာင္ေယာင္ရမ္းရမ္းနဲ႔ ညာလက္ကို ေက်ာေနာက္ကိုပို႔ျပီး ခႏၱာကိုယ္ကို ယို႔ၾကိဳးကာ ၄၅ဒီဂရီအေစာင္းေလာက္ဆီကို ကိုယ္တိုင္ ဒါ႐ိုက္႐ွင္ေရာက္သြားဦးမွာမည္သူမွ်မလြဲႏိုင္ပါ၊

အဲဒါျမန္မာတို ့ရဲ့ ထင္႐ွားပိုင္ႏိုင္လွတဲ့ ပန္းပု႐ုပ္ေတြမွာ အၾကည့္ဦးတည္ခ်က္ကို ဗဟိုဟန္ခ်က္ယူျပီး ဖန္တီးေလ့႐ွိတဲ့ သဘာဝပဲျဖစ္ပါတယ္၊ျမန္မာတို ့ရဲ့ နည္းဟန္နဲ ့စနစ္ေတြဟာ သီးျခားကိုယ္ပိုင္ဟန္႐ွိခဲ့ၾကပါတယ္၊ ဥပမာ ဘုရားဆင္းတု႐ုပ္ပြားမ်ားအတြက္ ပန္းပု၊ ပန္းေတာ့ဆိုင္ရာေတြမွာ မိသားစုအလိုက္၊ မ်ဳိးႏြယ္စုအလိုက္ထားခဲ့ၾကတဲ့ စနစ္ေတြ႐ွိရာမွာ ဆယ္ဆံခ်ည္၊တစ္ႏွမ္းေစ့၊ ဆယ္ႏွမ္းေစ့ တစ္ေ႐ြးေစ့လို႔ဆိုတဲ့ အတိုင္းအတာကို ဒီအတိုင္း႐ြတ္ဖတ္ေနလို႔႐ွိရင္ေခတ္ကမၻာက ရယ္ေနမွာေပါ့လို႔ ဆိုပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြက တစ္ကယ္လက္ေတြ ့မလုပ္ဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ နားလည္ႏိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါ၊ လက္ေတြ႕လုပ္ကိုင္မွသာ အသက္ ဝင္မယ့္ စနစ္ေတြျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ လုပ္ကိုင္ေနရင္းမွသာ ေအာ္ ဘယ္ဆယ္ႏွမ္းေစ့ဆိုတာသိပဟဲ့၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဆယ္ႏွမ္းေစ့ျပည့္ျပီး ေ႐ြးေစ့တစ္ေစ့စာျဖစ္သြားတာပဲ လို႔ ေဆာက္ကိုကိုင္ရင္း ကိုယ့္္သစ္သားတုံးထဲက သစ္သားစေလးလြင့္သြားတာ ျမင္ရခိုက္မွာ အႏႈတ္ရဲ့သေဘာကိုဆင္ျခင္မိလိုက္တဲ့ သကာလမွာေသာ္လည္းေကာင္း၊

သံလ်က္ကေလးဆကာ ဆကာ ထုံး၊သဲ၊ ဥသွ်စ္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ မဆလာဖတ္ေလးကို ဘတ္ကနဲကပ္ထည့္လိုက္ျပီး ႐ုပ္ပြားေတာ္ရဲ့ ရင္ဘတ္ ေမာက္တက္လာတာကိုျမင္ရခိုက္ အေပါင္းရဲ့သေဘာကို ဆင္ျခင္မိလိုက္တဲ့ သမယမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း ဆယ္ႏွမ္းေစ့ ပမာဏဟာ ဘယ္လိုဆိုဒ္နဲ ့ဘယ္လိုေ႐ြးေစ့ ပုံစံတစ္ေစ့စာ ျပည့္ခဲ့ျပီလို႔ နည္းပညာေရာ အတတ္ပညာကို၊အႏုပညာနဲ႔ေပါင္းျပီး တစ္ျပိဳင္နက္ထဲ ႏွလုံးသားကိုပါအသိေပးခဲ့လို႔ ပုဂံတစ္ေခတ္လုံးက ႐ုပ္ပြားေတာ္ေတြရဲ့ႏွဳတ္ခမ္း၊ မ်က္ခုံး၊ လက္ဖ်ားေလးေတြ ေကာ့ညႊတ္ခဲ့ရျပီးျပည့္ဝတဲ့ၾကာပန္းေတြက ငန္႔လင့္စြာ ပြင့္ဖူးခဲ့ၾကျခင္းဟာ ေနာက္ဆုံးမင္းေနျပည္ေတာ္ရဲ့ ့ေခတ္ေရာက္သည္ထိ

ကုန္းေဘာင္၊ အမရပူရ၊ ရတနာပုံေခတ္က ျပဳံးေယာင္သမ္းေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေတာ္နဲ႔ ရင္ဘတ္ေတာ္ကိုဖိဟန္ေရာက္႐ုံေလးတင္ထားတဲ့ လက္ေတာ္အဘယမုျဒာနဲ႔ အဂၤေတ႐ုပ္ပြားေတာ္က အခုပဲေသာကေတြျငွိမ္းေပးေတာ့မလို၊ သကၤန္းစေလး ေလတိုးလို ့လႈပ္ေနသေယာင္လိႈင္းကေလးမ်ားနဲ ့ရပ္ေတာ္မူစက်င္ကိုယ္ေတာ္ေလးက အခုပဲ ကိုယ့္အပါး ႏွစ္လမ္း သုံးဖုဝါးနဲ ့ၾကြျမန္းလာျပီး တရားေရေအးတိုက္ေကြ်းေတာ့မေယာင္၊ မင္းကြန္းျမသိန္းတန္ေစတီက ေရလိႈင္းေတြက တကယ္ပဲ သီတာခုနစ္တန္စီးဆင္းေနသလိုပါပဲ ေတြထိတိုင္ခဲ့တာဟာျမန္မာတို ့ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဟန္နဲ ့ေလ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကတဲ့ လမ္းပါ။

အဲဒီေနာက္
- ၁၈၈၂ ခုႏွစ္မွာစတင္တည္ေဆာက္ျပီး ၁၈၈၅ ပါေတာ္မူျပီး ေခတ္ဆိုးေခတ္ပ်က္ထဲမွာ ဆရာ၊ဒကာ၊ သာသနာ အတြဲကေတာင့္ခံကာ ေနာက္ ႐ွစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ပန္းပု႐ုပ္လုံးေတြတတ္ဆင္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ေရစက္ခ်ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ရတနာပုံေခတ္ထြက္သက္ထဲက အလြန္တရာ ထြန္းလင္းေတာက္ပပါေသာ ေနာက္ဆုံးမီးလ်ံၾကီးလို ့တင္စားလိုတဲ့ စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္း၊စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္းေနာက္ (၁၀) ႏွစ္အၾကာ ပခုကၠဴေ႐ႊဂူၾကီးဘုရားတံကဲေတာ္ၾကီး ထုလုပ္ခဲ့တဲ့ ဆရာကံၾကီးနဲ ့ေမာင္ေတတို႔ သစ္သားတစ္တုံးထဲမွာ ပန္း(၈)ထပ္နဲ႔ ထုလုပ္ခဲ့ၾကတာအထိ ၁၂လက္မ ၁ေပနည္းနဲ ့သြားခဲ့ၾကတာမဟုတ္ပဲျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္နဲ ့အစူအစဥ္အတိုင္းေလ်ာက္လွမ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုေလ်ာက္လွမ္းခဲ့ၾကျပီး လမ္း႐ိုးေဟာင္းတြင္ ဆင့္ကာထြင္ဆိုတဲ့နည္းနဲ ့လာခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ့ ပုံစံထဲကေနာက္ဆုံးေတာက္ခဲ့ တဲ့မီးလ်ံၾကီးျဖစ္တဲ့ စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္းဟာပါေတာ္မူျခင္းဆိုတဲ့ ကာလမွာ စိတ္အေျခေနေကာင္းစြာနဲ ့ဆယ္ႏွစ္ၾကာေတာင့္ခံျပီး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့အျပင္မင္းတုန္းမင္းနဲ ့စိန္တုံးမိဘုရားတို႔က ေက်ာင္းေဆာက္လုပ္လႈဒါန္းခဲ့တဲ့ သီလဂုဏ္၊သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္တို ့နဲ ့ျပည့္စုံတဲ့ သုဓမၼာဂိုဏ္းေထာက္ ဆရာေတာ္ဦးဂုဏကို အဂၤလိပ္ျမိဳ့ျပ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအစမွာ ဆရာေတာ္ေတာရေဆာက္တည္တဲ့ အနီးမွာျဖစ္ပြားတဲ့ မုဒိန္းမႈတစ္ခုမွာ သက္ဆိုင္ျခင္းအလ်ငိးမ႐ွိပါပဲ သက္ေသအျဖစ္ဆင့္ေခၚစစ္ခဲ့ရာ တစ္နယ္လုံး တုန္လႈပ္ေျခာက္ခ်ားခဲ့ရျပီး အမႈစစ္ေဆးျပီးတဲ့ညမွာပဲ ဆရာေတာ္ဦးဂုဏဟာတပည့္ဒကာမ်ားနဲ ့စေလတစ္နယ္လုံးအပါအဝင္ လက္စမသတ္ရေသးတဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကိုပါ စြန္႔ခြာျပီးထြက္ခြာသြားပါေတာ့တယ္၊

ဒီကာလ၊ ေဒသ၊ ပေယာဂေနာက္ခံက ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို ႐ိုက္ခတ္ပါလိမ့္မယ္၊ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး လက္စသတ္ျပီး ပန္းပု႐ုပ္မ်ားကိုတတ္ဆင္တဲ့ ပန္းပုပညာ႐ွင္ဟာ မႏိုင္၍ခံရေသာ တစ္ပါးကြ်န္လက္ေအာက္ဘဝမွာ စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို အျပီးသတ္ပန္းပု႐ုပ္မ်ားတတ္ဆင္ျပီး
ဒါျမန္မာပဲလို႔ စေလဆရာ ထြန္းညွိလိုက္တဲ့ မီးေတာက္မီးလ်ံၾကီးလို႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္သတ္မွတ္ပါတယ္။

နည္းပညာေရာ၊ အႏုပညာပါ လက္ကုန္ဖြင့္လို ့စိတ္အေျခအေနကို ေကာင္းစြာေဆာက္တည္ေဆာက္ျပီး ႏွလုံးသားပါထည့္သြင္းျပီးထုလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို ျမင္ရတဲ့အခိုက္မွာ အားလုံးနားလည္ပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီ႐ုုပ္စုံေတြထဲက ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ ဥမၼာဒႏၱီ ဇာတ္႐ုပ္က ထီးေတာ္မိုးေလးရဲ့ ထီးကိုင္ပုံဟန္ကို ေခတ္အဆက္ဆက္ျမန္မာမႈနယ္ပယ္မွာ ဘယ္မွာမွမေတြ႕ဖူးပါ၊

အ႐ုပ္ေတြရဲ့ အၾကည့္ဦးတည္ခ်က္နဲ ့ဟန္ခ်က္ကို ထိမ္းျပီး ထုလုပ္သြားတဲ့ စေလဆရာက ဟန္ခ်က္ဗဟိုကို႐ွာျပီးမွ ထုလုပ္ရာမွာ ထိပ္တန္းပညာ႐ွင္ပါ၊ ဆင္႐ုပ္ရဲ့ ခႏၱာကိုယ္ဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ လူ(၃)ေယာက္ကိုတင္ျပီးထုလုပ္လို ့မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ၊ ဘုရင္၊ ဆင္ဦးစီး၊ ထီးေတာ္မိုးတို႔ကို ၾကိဳက္တဲ့ ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ပါ ဆင္ေပၚမွာ အခ်ဳိးညီမွ်တစြာ ႐ွိေနတာကိုေတြ ့ရပါလိမ့္မယ္၊

ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးခ်င္းဆီဟာ ဆင္ရဲ့ခႏၱာကိုယ္ေပၚကေန ယိမ္းခြာျပီးထုလုပ္ထားျခင္း ျဖစ္ေနပါတယ္၊ ထီးေတာ္မိုးရဲ့လက္ကို ေနာက္ပစ္ျပီး ထီး႐ိုးကိုကိုင္ထားတဲ့ဟန္က အဲဒီလိုဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ဖို႔ေနရာ႐ွာ ဟန္ခ်က္႐ွာ ရကေန ေပါက္ဖြားရ႐ွိလာတဲ့ စေလဆရာရဲ့ကိုယ္ပိုင္ဟန္ပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္ဖြယ္မ႐ွိေတာ့ပါ၊

လြန္က်ဴးစြာ အကဲျဖတ္ရပါမူ ေ႐ွ႕ကျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ဥမၼာဒႏၱီနဲ႔သိဝိမင္းၾကီးသာမက၊ စေလ႐ုပ္စုံအားလုံးသာမက၁၈၉၂ ပတ္ဝန္းက်င္အျဖစ္ အပ်က္အားလုံးကိုပါ မသက္ဆိုင္ မသိမျမင္ေတာ့ပဲ ထီး႐ြက္ ဗဟိုခ်က္ဆီတစ္ခုကိုပဲ အာ႐ုံပို႔လႊတ္ထားတဲ့ စေလ႐ုပ္စုံေက်ာင္းရဲ့ ပန္းပုဆရာကိုယ္တိုင္ ပါပဲလို ့ေျပာပါမယ္။

ဟုတ္ပါျပီ၊ ပုဂံ၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ၊ ေတာင္ငူ၊ ေညာင္ရမ္း ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ မေတြ ့႐ွိခဲ့တဲ့ လက္ကိုေနာက္ပစ္ျပီး ထီး႐ိုးကိုေက်ာေပၚကေနေက်ာ္ကာ ထီးမိုးတဲ့ဟန္ကို စေလဆရာက ကုန္းေဘာင္ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွာ ထုလုပ္ခဲ့ျပီး ႏွစ္တစ္ရာေက်ာ္ၾကာတဲ့အခါ ႐ုပ္စုံေက်ာင္းေထာင့္ေကြးက သိဝိမင္းဆင္တင္ပါး ေအာက္ကိုေလ်ာၾကကာစ ေနရာေလးမွာ ခါးကိုၾကိဳးသိုင္းထားျပီးဘယ္သူ႔ကိုမွမၾကည့္တဲ့ ထီးေတာ္မိုးရဲ ့ ဟန္ကိုျပထားခဲ့ပါတယ္။

မ်ဳိးေဆြသန္း
Posted by Hnin Shwe Sin