Search This Blog

Wednesday, January 18, 2017

အေနာက္ဘက္လြန္မင္း နန္းတက္ျခင္း


အေနာက္ဘက္လြန္မင္း နန္းတက္ျခင္း

သီဟသူရ မဟာဓမၼရာဇာ ဘြဲ႔ခံ ေညာင္ရမ္းမင္းတရားၾကီးသည္ သက္ေတာ္ ၄၂ တြင္ မင္းအျဖစ္ ဘိသိတ္ခံ ျပီး ၈ ႏွစ္တုိင္ေအာင္ နန္းစံျပီး သက္ေတာ္ ၅၀ တြင္ နတ္ရြာစံေလသည္။ နတ္ရြာစံေသာ္ သားေတာ္ အိမ္ေရွ႔မင္းသား (အေနာက္ဘက္လြန္မင္း) မွ အင္း၀နန္းေတာ္ကို ေအဒီ ၁၆၀၆ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၃ တြင္ သိမ္းကာ ဘုရင္ လုပ္ေလ၏။

မင္းျဖစ္ေသာ္ မွဴးမတ္မ်ား ႏွင့္တုိင္ပင္ျပီး ခမည္းေတာ္လက္ထက္မျပီးျပတ္ေသးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖာ္ေလ၏။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ျပည္ျမိဳ႔ကို သိမ္းပုိက္လုိသျဖင့္ အင္း၀ၾသဇာခံေစာ္ဘြားမ်ားကို စစ္ကူတပ္မ်ားပုိ႔ရန္ စာပုိ႔ေလ၏။ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ား၏ စစ္ကူတပ္မ်ား အင္း၀ သုိ႔ေရာက္လွ်င္ မင္းၾကီးသည္ တပ္မၾကီး ၇ တပ္ဖြဲ႔ကာ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ၇ ဦးစီ ဦးစီးေစလ်က္ ေအဒီ ၁၆၀၇ ေအာက္တုိဘာလ ၁၃ တြင္ ျပည္ျမိဳ႔ကို သိမ္းရန္ စစ္ခ်ီေလ၏။

ပထမစစ္ဆင္ေရးအျဖစ္ ေျမထဲခံတပ္ျမိဳ႔ကို စတင္တုိက္ခုိက္ေလ၏။ေျမထဲခံတပ္မေရာက္မီ အင္အားၾကီးေသာ ေလွတပ္ရွိရာ ထုိေလွတပ္ကို အင္း၀တပ္မ်ားအျပင္းအထန္တုိက္သျဖင့္ ျပည္၏ေလွတပ္ သည္ မခံႏုိင္ဘဲ ဆုတ္ရေလ၏။ ေလွတပ္ဆုတ္လွ်င္ အင္း၀တပ္မ်ားသည္ ေျမထဲျမိဳ႔ထဲသုိ႔ အလံုးအရင္း၀င္တုိက္ သျဖင့္ ေျမထဲျမိဳ႔ လည္း အင္း၀လက္သုိ႔ က်ရေလသည္။

ျပည္မင္းလည္း ရခုိင္ဘုရင္ထံသုိ႔ စစ္ကူေတာင္းေလ၏။ ျပည္မင္းမွ ရခုိင္မင္းကို စစ္ကူေတာင္းမည္ကို ရိပ္မိေသာ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း လည္း ရခုိင္ဘုရင္ထံ စစ္ကူမပို႔ရန္ သံတမန္အေရးတြင္ လိမၼာေသာအမတ္ကို ဦးေဆာင္ေစလ်က္ ရခုိင္ဘုရင္ထံ လႊတ္ေလ၏။ အင္း၀တပ္မ်ားသည္ ျပည္ျမိဳ႔ကို အလံုးအရင္း၀င္တုိက္ေသာ္လည္း ျမိဳ႔မွ ေသနတ္မ်ား၊စိန္ေျပာင္းမ်ားျဖင့္ အၾကီးအက်ယ္ ျပန္လည္ ခုခံသျဖင့္ ျမိဳ႔ရုိးကို မကပ္ႏုိင္ဘဲ ရွစ္လတိတိ ၀ုိင္းရံ ထားရေလ၏။

အင္း၀တပ္မ်ား ျပည္ျမိဳ႔ကို ရွစ္လတုိင္ေအာင္ ၀ုိင္းရံထားေလ၏။ ျပည္မင္းလည္း ရခုိင္ဘုရင္မွ ျပန္စာမလာ သျဖင့္ စိတ္ဓါတ္က်ေနေလ၏။ အင္း၀ဘက္မွလည္း ရံခါရံခါ အေျမွာက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ျပည္ျမိဳ႔အတြင္း သုိ႔ ပစ္သြင္းေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ျပည္ျမိဳ႔ဘက္မွ ၾကံၾကံခံကာ ေအာက္က်မခံသျဖင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း လည္း ယခင္ဘုရင္ေနာင္အမိန္႔ထုတ္သည့္အတုိင္း အမိန္႔ထုတ္ေလ၏။ တပ္သားအေပါင္းသည္ တူးရြင္း၊ ေလွကား မ်ားျဖင့္ ျမိဳ႔ရင္းကို ခ်ဥ္းကပ္ရမည္ မည္သူမွ ေနာက္ျပန္မေျပးရ၊ ေျပးလွ်င္ ေသဒဏ္ ဟု ျပတ္ျပတ္သားသား အမိန္႔ျပန္ေလ၏။

ထုိအမိန္႔အတုိင္း ေနာက္မုိးေသာက္လွ်င္ အင္း၀တပ္မ်ားလည္း ျပည္ျမိဳ႔ကို အလံုးအရင္း ၀င္တုိက္ေလ၏။
ျပည္ျမိဳ႔ဘက္မွ အျပန္းအထန္ အေျမွာက္မ်ားေသနတ္မ်ားျဖင့္ ပစ္လႊတ္ေသာ္လည္း အင္း၀တပ္မ်ား ေနာက္မ
ဆုတ္ေသာေၾကာင့္ ျပည္ျမိဳ႔ မခံႏုိင္ဘဲ ျမိဳ႔တံခါးပ်က္ကာ အင္း၀တပ္မ်ားအလံုးအရင္း၀င္လာေလ၏။

ျပည္ျမိဳ႔ကို အင္း၀တပ္မ်ား အလံုးအရင္း၀င္ေရာက္ေသာ္ ျပည္ဘုရင္သည္ နန္းေတာ္ဘက္ ဆုတ္ျပီး နန္းေတာ္တံခါးပိတ္ကာ ခုခံျပန္၏။ အင္း၀တပ္မ်ားလည္း နန္းေတာ္တံခါးကို ရေအာင္ဖ်က္ျပီး နန္းေတာ္တခု လံုး ၀ုိင္းမွသာ နန္းတြင္းရဲမက္မ်ား လက္နက္ခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျပည္ဘုရင္သည္ ရာဇပလႅင္ ေပၚမွ ေနျပီး ဓါးကုိင္ကာ လက္နက္မခ်ဘဲ ခုခံရန္ ျပင္ဆင္ေနေလ၏။ အင္း၀တပ္မွဴးမ်ားလည္း ဘုရင့္အမိန္႔မရွိသျဖင့္ နန္းေတာ္ေပၚသုိ႔ မတက္ဘဲ အျပင္ကသာ ၀ုိင္းရံထားေလသည္။

ျပည္ဘုရင္၏ ကုိယ္ရံေတာ္အားလံုး လက္နက္ခ်ေနခ်ိန္တြင္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္သာ ရွိေသးေသာ ငထင္ ဟု အမည္ရသည့္ လူငယ္တဦးတည္းသာ ျပည္ဘုရင္ေရွ႔တြင္ ဓါးကုိင္လ်က္ ဘုရင္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပး
ေနေလ၏။ ထုိအျခင္းအရာ ကို ဦးေလးေတာ္သူ စစ္သူၾကီး ဘယဂါမဏိ ျမင္လွ်င္ လက္နက္ခ် ရန္ အေ၀းမွ ေအာ္ေသာ္လည္း ငထင္ကမူ" သခင့္ဆန္စားရေသာ္ေၾကာင့္ ရဲရေတာ့သည္" ဟု ဆုိကာ လက္နက္ မခ်ေပ။ (ငထင္သည္ ျပည္ဘုရင္ အင္း၀သုိ႔ ပါေတာ္မူျပီးေနာက္ ျပည္ဘုရင္ နတ္ရြာလြန္သည္အထိ ကုိယ္ရံေတာ္အျဖစ္ အမူထမ္းခဲ့၏)

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း မင္းခန္းမင္းနားျဖင့္ ျပည္နန္းေတာ္အတြင္း ၀င္လာျပီး ကုိယ္ရံေတာ္မ်ားျဖင့္ နန္းေတာ္သုိ႔ တက္ကာ ျပည္ဘုရင္ကို စကားမ်ားဆုိေလရာ ျပည္ဘုရင္လည္း လက္နက္ခ်အညံခံေလသည္။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း ျပည္ဘုရင္ႏွင့္တကြ မိဖုရားမ်ားကို အလုပ္အေကၽြး လူတစ္ရာေက်ာ္ ျဖင့္ အင္း၀သုိ႔ ပို႔ကာ အင္း၀တြင္ မင္းသား တုိ႔၏ အေဆာင္အေယာင္အတုိင္း အိမ္ရာေပးကာ ေနေစေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္း၏ ေတာင္ငူတုိက္ပြဲ
အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ျပည္ျမိဳ႔ကို အလုိေတာ္ျပည့္လွွ်င္ ျပည္ရွိမွဴ းမတ္မ်ားကို သစၥာေပးေလသည္။
ျပည္နန္းေတာ္ကိုလည္း မီးရူိ႔ဖ်က္စီးေလ၏။ ညီေတာ္ မင္းရဲသိခၤသူအား ျပည္ျမိဳ႔စားခံျပီး ၁၅ စက္တင္ဘာ ၁၆၀၈ တြင္ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္ေလ၏။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း၏ ျပည္သိမ္းေသာ စစ္ပြဲသတင္းသည္ အဘက္ဘက္သုိ႔ ျပန္႔သြားရာ ေတာင္ငူဘုရင္၊ရခိုင္ဘုရင္၊ဇင္းမယ္ဘုရင္ အစရွိေသာ ျပည္ေထာင္မင္းမ်ား သည္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းႏွင့္ အမ်ိဳးေတာ္ရန္အလုိငွာ လက္ေဆာင္မ်ားျဖင့္ ကမ္းလွမ္းလာေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ထုိ ကမ္းလွမ္းခ်က္မ်ားကို တံု႔ျပန္႔ျခင္းမရွိခဲ့ေပ။

ထုိႏွစ္တြင္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ေတာင္ငူသုိ႔ ခ်ီတက္ေလ၏။ ေတာင္ငူသုိ႔ ခ်ီတက္ေသာ စစ္အင္အားမွာ စုစုေပါင္း တစ္သိန္းေက်ာ္ ရွိေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေတာင္ငူတြင္ နတ္ရွင္ေနာင္ နန္းတက္ျပီး ဘုရင္ျပဳေနခ်ိန္ျဖစ္၏။ ပထမတုိက္ပြဲအျဖစ္ နတ္ရွင္ေနာင္သည္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း၏ တပ္မ်ား ေတာင္ငူနယ္တြင္ မခ်မိေစရန္ စစ္အင္အားအမ်ားျဖင့္ ခ်ီတက္လာျပီး အင္း၀တပ္ကို တုိက္ေလ၏။ အင္း၀ဗုိလ္မွဴ း သီရိေဇယ်ေနာ္ရထာမွ ျမင္းတပ္ သံုးရာ ျဖင့္ ခံေလ၏။

သီရိေဇယ်ေနာ္ရထာ၏ ျမင္းတပ္သည္ ေတာင္ငူတပ္ကို မခံႏုိင္ျဖစ္ျပီး သီရိေဇယ်ေနာ္ရထာလည္း ေခါင္း
ျဖတ္ခံရေလ၏။ ထုိအေၾကာင္းကို အေနာက္မွ ခ်ီတက္လာေသာ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းၾကားလွ်င္ ျမင္း တပ္ ၅၀၀ ေက်ာ္ကို အျပင္းခ်ီေစျပီး ေတာင္ငူျမင္းတပ္ကို တုိက္ေစေလ၏။ ေတာင္ငူျမင္းတပ္လည္း တပ္ကို ဆုတ္ျပီး ျမိဳ႔တြင္းသုိ႔ ၀င္ေလသည္။

ထုိေနာက္ နတ္ရွင္ေနာင္သည္ ေတာင္ငူဗုိလ္မွဴ း ဘယေက်ာ္စြာကို ဆင္တပ္ျဖင့္ ထြက္တုိက္ေစျပန္၏။ ဘယေက်ာ္စြာသည္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း၏ သားေတာ္ ကၽြန္းဆံုမင္းသားရွိရာ သုိ႔ အျပင္းခ်ီတက္၏။ ကၽြန္းဆံုမင္းသားလည္း အျပင္းခ်ီတက္လာေသာ ဆင္တပ္ကို ျမင္လွ်င္ အနီးအနားရွိရာ ဆင္ေပၚသုိ႔ ေျပး တက္ျပီး ခုခံရန္ ျပင္ဆင္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဘယေက်ာ္စြာ၏ ဆင္သည္ အင္အားၾကီးသျဖင့္ ကၽြန္းဆံု မင္းသား၏ ဆင္သည္ ေကာ္ပစ္ ခံရေလ၏။ ကၽြန္းဆံုမင္းသားလည္း ဆင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ကာ ျမင္းေပၚသုိ႔ အလ်င္တက္ကာ ဆုတ္ေလ၏။

ဘယေက်ာ္စြာလည္း အေနာက္က တုိက္ျပန္ရာ ျမင္းေပၚမွ လဲက်ျပန္၏။ ထုိသုိ႔ ဘယေက်ာ္စြာသည္ ကၽြန္းဆံုမင္းသားကို သတ္ရန္ အျပင္းလုိက္ေနစဥ္ အင္း၀ေသနတ္တပ္မွ တပ္သားတစ္ဦးမွ ပစ္လုိက္ေသာ က်ည္ေစ့သင့္ျပီး ဆင္ဦးတြင္ ကြယ္လြန္ေလ၏။ ဘယေက်ာ္စြာ၏ဆင္သည္ မိမိသခင္ လြန္သည္ကို မသိ ရန္သူဆင္မ်ားကို လုိက္လံတုိက္ခိုက္ေနေလ၏။ အင္အားၾကီးေသာ ဆင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မည္သူမွ မရပ္ ႏုိင္ျဖစ္ေနေလ၏။

ထုိသုိ႔ တုိက္ဆင္ ေသာင္းက်န္းေနသည္ကို ျမင္လွ်င္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ထုိတုိက္ဆင္ေပၚသုိ႔ တက္ရန္ၾကိဳးစားေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း တုိက္ဆင္မွ အတက္မခံဘဲ ေ၀ွ႔ရမ္းေနစဥ္ ျမင္းတပ္မွ ရဲမက္တစ္ဦး
မွ ဘယေက်ာ္စြာ၏ ဆင္ျမီးကို ျဖတ္လုိက္မွ တုိက္ဆင္သည္ ရပ္သြားေလ၏။ ထုိသုိ႔ ရပ္သြားမွ ထုိဆင္ကို ဖမ္းႏုိင္ေလသည္။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ သေဘာေတာ္က်ျပီး ဘယေက်ာ္စြာအား ပစ္သတ္ႏုိ္င္ေသာ ေသနတ္လုလင္ ကို ျမစ္ေျခရြာစားအျဖစ္ခံေလ၏။ တုရင္ဗညားဟူေသာ ဘြဲ႔ကုိလည္း ေပးေလ၏။ ဆင္ျမီးျဖတ္ႏုိင္ေသာ ရဲမက္ကိုလည္း တုရင္ဗလ ဟူေသာဘြဲ႔ေပးကာ ေရနံ႔သာရြာစား အျဖစ္ခံေလ၏။

ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ေမတၱာရပ္မူ႔ေၾကာင့္ ေတာင္ငူစစ္ပြဲ ျငိမ္းရျခင္း
ေတာင္ငူဘုရင္ နတ္ရွင္ေနာင္လည္း စစ္ပြဲ ႏုိင္မည့္အေရးကို မျမင္သျဖင့္ ေတာင္ငူရွိ ရဟန္းဆရာေတာ္မ်ား ထံ ခ်ဥ္းကပ္ကာ မိမိတုိ႔ဘက္က အညံ့ခံမည့္အေၾကာင္းကို ရပ္ခံေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ဆရာေတာ္ မ်ားလည္း စစ္ပြဲကိုမျမင္ေတြ႔လုိသျဖင့္ တုိင္းျပည္သာယာမည့္အေရးအတြက္ အင္း၀တပ္ထံသုိ႔ သြားေရာက္
ကာေမတၱာရပ္ခံေပးပါမည္ဟု မိန္႔ၾကားၾကေလ၏။

ဆရာေတာ္မ်ားလည္း ေမတၱာရပ္ခံရန္ အင္း၀ဘုရင္၏ ဘေထြးေတာ္ခံတပ္ဆီသြားေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဘေထြးေတာ္မွ မိမိအေရးမပုိင္ေၾကာင္း အင္း၀ဘုရင္ထံ သြားပါရန္ ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ဆရာေတာ္မ်ား
လည္း အင္း၀ဘုရင္တပ္ေတာ္ဆီသြားရာ လမ္းခုလတ္တြင္ ၀န္ရွင္ေတာ္မင္းတုိ႔မွ မသြားရန္ တားျမစ္ၾက သျဖင့္ ဘုရင္ဆီမေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနေလ၏။

ဆရာေတာ္မ်ားလည္း လက္မေလ်ာ့ဘဲ အင္း၀ဘုရင့္ညီေတာ္ မင္းရဲသိခၤသူထံ သြားၾကေလ၏။ ညီေတာ္ မင္းရဲသိခၤသူလည္း တပည့္ေတာ္ မေလွ်ာက္၀ံ့ပါ ဟု ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ ဆရာေတာ္မ်ားလည္း အင္း၀ဘုရင့္ယာယီခံတပ္ထံသုိ႔ ထပ္မံသြားျပန္ေလ၏။

ထုိအခ်ိန္တြင္ အင္း၀ဘုရင္မွ တပ္ေတာ္ကို စစ္ေဆးေနရာ ဆရာေတာ္မ်ားကို အေ၀းမွ ေတြ႔သျဖင့္ ပင့္လာ ရန္ မိန္႔ၾကားေလ၏။ ၀န္မင္းတုိ႔လည္း ဆရာေတာ္မ်ားကို ပင့္ျပီး ယာယီနန္းတဲတြင္ သီတင္းသံုးေစေလ၏။ ဘုရင္လည္း တပ္ေတာ္ကို စစ္ေဆးျပီးလွ်င္ ယာယီနန္းတဲသုိ႔ ၀င္ကာ ဆရာေတာ္မ်ားကို အက်ိဳးအေၾကာင္း
ေမးျမန္းေလ၏။ ေတာင္ငူဆရာေတာ္မ်ားလည္း ခပ္သိမ္းေသာ လူအေပါင္းတုိ႔ ခ်မ္းျငိမ္းမည့္အေၾကာင္းကို
ေမတၱာရပ္ခံပါ သည္ဟု မိန္႔ၾကားၾကေလ၏။

အင္း၀မင္းလည္း ေတာင္ငူဘုရင္၏ ညီေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ မင္းရဲေက်ာ္စြာ၊မင္းရဲသီဟသူ၊မင္းရဲေက်ာ္ထင္ တုိ႔ အေဆာင္အေယာင္တုိ႔ျဖင့္ ျမိဳ႔တြင္းမွ ထြက္လာကာ ခံတပ္ေတာ္အထိ လာေရာက္ရန္ စကားျပန္ပါးလုိက္၏။
ဆရာေတာ္တုိ႔လည္း အင္း၀ဘုရင္မွာသည့္အတုိင္း မိန္႔ၾကားရာ နတ္ရွင္ေနာင္လည္း ညီေတာ္မ်ားကို အခမ္းအနားျဖင့္ အင္း၀ဘုရင္ခံတပ္သုိ႔ ေစလႊတ္လုိက္ေလ၏။

ေတာင္ငူဘုရင္ ညီေတာ္မ်ား အင္း၀ခံတပ္သုိ႔ ေရာက္လွ်င္ အင္း၀ဘုရင္သည္ ေနရာအထုိင္အခင္း ေပးျပီး စကားမ်ားေျပာၾကားျပီး မင္းသားမ်ားကို ျပန္လႊတ္လုိက္ေလ၏။ ထုိေနာက္ ယာယီတဲနန္းတြင္ မိမိ၏ ရာဇပလႅင္ထက္ အနည္းငယ္နိမ့္ေသာ ပလႅင္ငယ္တခုကို ျပဳလုပ္ေစျပီး ေတာင္ငူဘုရင္ကို မည့္သည့္ေန႔ရက္
တြင္ မိမိထံ လာပါေစ ဟု မင္းသားမ်ားႏွင့္ စကားပါးလုိက္ေလ၏။

နတ္ရွင္ေနာင္လည္း သတ္မွတ္သည့္ရက္တြင္ အင္း၀ယာယီခံတပ္သို႔ ၀င္ေလသည္။ ယာယီနန္းတဲ သုိ႔ ေရာက္လွ်င္ အင္း၀ဘုရင္မွ ထြက္ေတာ္မမူေသးသျဖင့္ နတ္ရွင္ေနာင္အပါအ၀င္ မွဴ းမတ္မ်ားအားလံုး ယာယီနန္းတဲ၏ အျပင္တြင္ ရပ္ကာ ေစာင့္ေနၾကရေလ၏။ အခ်ိန္အေတာ္အတန္ၾကာမွ အင္း၀ဘုရင္ ထြက္ေတာ္မူေလ၏။ ထုိအခါမွ နတ္ရွင္ေနာင္လည္း ယာယီနန္းတဲထဲသုိ႔ ၀င္ျပီး စီစဥ္ထားေသာ ေနရာ တြင္ ထုိင္ေလ၏။

အင္း၀ဘုရင္လည္း နတ္ရွင္ေနာင္ႏွင့္ စကားမ်ား ေျပာျပီးေသာ္ နတ္ရွင္ေနာင္၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္မ်ားကို သေဘာက်သျဖင့္ ေတာင္ငူထီးနန္းကို ျပန္လည္ေပးအပ္ျပီး ေတာင္ငူလႊတ္ေတာ္၀န္ရွင္ေတာ္မင္းကိုမူ မိမိ၏ လူယံု စစ္ကုိင္းျမိဳ႔စားကို ခံအပ္ေလ၏။

ငဇင္ကာ ႏွင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း
အေနာက္ဘက္လြန္မင္းမွ ေတာင္ငူကုိ ေအာင္ႏုိင္ျပီးေသာ္ နတ္ရွင္ေနာင္ကို ဘုရင္ခံအျဖစ္ ျပန္လည္ ခန္႔အပ္ျပီးေနာက္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္ၾကြေတာ္မူေလ၏။ ထုိအခြင့္အေရးကို ေစာင့္ေနေသာ သန္လ်င္ငဇင္ကာသည္ ေအဒီ ၁၆၁၂ ဇူလုိင္လတြင္ ေတာင္ငူသုိ႔ အျပင္းခ်ီတက္လာေလသည္။ ေတာင္ငူျမိဳ႔ စစ္သူၾကီးျဖစ္ေသာ မင္းရဲေက်ာ္စြာလည္း ရဲမက္အမ်ားျဖင့္ ျမိဳ႔ျပင္မွခံတုိက္ေလ၏။ ငဇင္ကာ၏ တပ္မ်ားကို မခံႏုိင္သျဖင့္ ျမိဳ႔တြင္း၀င္ကာ ခုခံျပန္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေတာင္ငူျမိဳ႔ရုိးက က်ယ္ျပီး ခုခံေသာ ရဲမက္မ်ားနည္း
ေသာေၾကာင့္ ငဇင္ကာတပ္သားမ်ား ျမိဳ႔ရုိးကို ေက်ာ္ႏုိင္ကာ ေတာင္ငူျမိဳ႔ကိုရေလသည္။

မင္းရဲေက်ာ္စြာလည္း ျမိဳ႔တြင္းေရာက္လာေသာ ေပၚတူဂီတပ္သားမ်ားကို အျပင္းခုခံရာ တုိက္ပြဲတြင္ ေသနတ္ သင့္ျပီး က်ရူံးေလ၏။ နတ္ရွင္ေနာင္၏ မယ္ေတာ္ ႏွင့္ မိဖုရားတခ်ိဳ႔လည္း ေ၀ါစီးကာ အေျခြအရံႏွင့္ ျမိဳ႔မွ ထြက္ ေျပးရေလ၏။ နတ္ရွင္ေနာင္မယ္ေတာ္ ႏွင့္ မိဖုရား အင္း၀သုိ႔ ေရာက္လာရာ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း မွ ပင္းယျမိဳ႔လယ္တြင္ နန္းေတာ္ေဆာက္ေပးကာ ေနထုိင္ေစေလ၏။

ငဇင္ကာလည္း နတ္ရွင္ေနာင္ႏွင့္တကြ ကုိယ္လုပ္ေတာ္ေမာင္းမမ်ားကိုသန္လ်င္သုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားေလ၏။
ေတာင္ငူတြင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ကိုမ်ားကို အေၾကာင္းစံုသိရျပီးေသာ္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ရဲမက္အမ်ားအပါးျဖင့္ သန္လ်င္သုိ႔အျပင္းခ်ီတက္ေလသည္။

သန္လ်င္သုိ႔ ေရာက္လွ်င္ ငဇင္ကာထြက္မေျပးေအာင္ ပင္လယ္ဘက္မွ ေလွတပ္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ပိတ္ဆုိ႔ထား
ေစေလ၏။ ထုိေနာက္ သန္လ်င္ျမိဳ႔ ပတ္ပတ္လည္တြင္ တပ္ေတာ္မ်ားကို ခ်ေလသည္။ သန္လ်င္ျမိဳ႔တြင္းတပ္ လည္း အေျမွာက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ပစ္ခတ္၏။သန္လ်င္ျမိဳ႔၏ ျမိဳ႔ရုိးမွာ အခုိင္အခံရွိသျဖင့္
ျမိဳ႔ရုိးပ်က္ေအာင္ ဥမင္တူးျပီး ျဖိဳေစျပီးေနာက္ ပတ္ပတ္လည္ ၀ုိင္းရံေနေသာ အင္း၀တပ္သားမ်ား အလံုးအရင္း ၀င္တုိက္သျဖင့္ သန္လ်င္ျမိဳ႔က်ေလသည္။

ငဇင္ကာႏွင့္တကြ အေပါင္းအပါကိုလည္း ဖမ္းမိေလ၏။ငဇင္ကာမွ နတ္ရွင္ေနာင္အကူအညီေတာင္းသျဖင့္ စစ္ခ်ီရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း နတ္ရွင္ေနာင္ကို စစ္ေဆး ေမးျမန္းျပန္၏။ နတ္ရွင္ေနာင္မွ မိမိမေစဟုသာ ျပန္လည္ မိန္႔ၾကားေလသည္။ ထုိအခါ ၾကက္ရိုးပင္ရြာကို စားေသာ ရြာစားမွ နတ္ရွင္ေနာင္သည္ ငဇင္ကာကို စာတခု ပုိ႔ေၾကာင္း သုိ႔ေသာ္ ထုိစာ တြင္ မည္သည့္အေၾကာင္းအရာ ပါသည္ကို မိမိမသိပါဟု ေလွ်ာက္ထားရာ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း နတ္ရွင္ေနာင္ကို ျမိဳ႔လယ္တြင္သတ္ေစဟု အမိန္႔ေတာ္ခ်ေလသည္။

ငဇင္ကာကိုလည္း တံက်င္တင္ျပီး ျမိဳ႔လယ္တြင္ထားေလ၏။ သန္လ်င္ကိုရျပီးေသာ္ တလခန္႔ၾကာလွ်င္ သေဘၤာငါးစင္းႏွင့္ ကုလားပသီ ( parsee လူမ်ိဳး၊ အီရန္ လူမ်ိဳးမွ ဆင္းသက္လာသူမ်ားျဖစ္၏) ၃ ေထာင္ေက်ာ္ခန္႔ သန္လ်င္ကိုေရာက္လာ၏။ ထုိသူမ်ားသည္ ငဇင္ကာမွ စစ္ေရးအတြက္ အကူအညီေတာင္းထားသူမ်ား ျဖစ္ ေလ၏။အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း ေလွအတြင္း၀န္ကို သူတုိ႔ဘက္မွ စတုိက္လွ်င္ အျပင္းအထန္ျပန္တုိက္ေစဟု အမိန္႔ျပန္ေလ၏။

ပသီကုလားတုိ႔လည္း သန္လ်င္ေရာက္လွ်င္ ငဇင္ကာ၏ အရိပ္အေယာင္ကို မျမင္သျဖင့္ အင္း၀ေလွတပ္ကို စတင္တုိက္ခုိက္ေလ၏။ ေလွအတြင္း၀န္လည္း အျပင္းအထန္ျပန္လည္ခုခံ၏။ ထုိအခါ သေဘၤာငါးစင္း အနက္ တစင္းမွာ ထြက္ေျပးသြားျပီး ေလးစင္းကို ဖမ္းမိေလသည္။ အသက္ရွင္လ်က္ရွိေသာ ကုလားပသီ တုိ႔ကိုလည္း မကြပ္မ်က္ဘဲ သန္လ်င္တြင္ေနရာခ်ေပးေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းမွ သန္လ်င္ကိုတုိက္ခုိက္သိမ္းႏုိင္ေသာ သတင္းကို မုတၱမစားၾကားလွ်င္ ေရႊေငြမ်ား ကို ေလွအျပည့္တင္ကာ အင္း၀ဘုရင္ထံအညံခံ ၀င္ေလ၏။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း မိမိ၏ ညီေတာ္ စစ္ကုိင္းစားကိုေရးျမိဳ႔သုိ႔ ေစလႊတ္ကာ နယ္စပ္ေရးရာကို ခုိင္မာေအာင္လုပ္ေဆာင္ေစေလ၏။ စစ္ကုိင္းစား ေရးျမိဳ႔တြင္ ရွိေနသည္ဟု ယုိးဒယားမင္းၾကားလွ်င္ လူသူအမ်ားျဖင့္ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ကာ စစ္ကုိင္းစားကို ဖမ္းမိျပီး ထား၀ယ္သုိ႔ ယူေဆာင္သြားေလ၏။ (ထုိအခ်ိန္က ထား၀ယ္သည္ ယုိးဒယားလက္ ေအာက္တြင္ရွိ၏။)

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း မိမိညီေတာ္သတင္းကို ၾကားလွ်င္ ထား၀ယ္သုိ႔ခ်ီတက္ရန္ စစ္ျပင္ဆင္
ေလသည္။
ဇင္းမယ္သုိ႔ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းခ်ီတက္ျခင္း အေၾကာင္း
အေနာက္ဘက္လြန္မင္း၏ ညီေတာ္မင္းရဲေက်ာ္စြာ ကို ယုိးဒယားမင္းမွ ဖမ္းယူသြားသျဖင့္ ညီေတာ္အား
ျပန္လည္ ကယ္ရန္ ေအဒီ ၁၆၁၃ ႏုိ၀င္ဘာလ ၇ တြင္ ဟံသာ၀တီျမိဳ႔ေဟာင္းမွ ခ်ီတက္ေလ၏။ ညီေတာ္ မင္းရဲသီဟသူ ကို ဗုိလ္မွဴ းခန္႔ျပီး စစ္ေၾကာင္းတခုျဖင့္ ထား၀ယ္ျမိဳ႔ကို အလ်င္ခ်ီတက္ေစသည္။ မင္းရဲသီဟသူ လည္းအျပင္းခ်ီတက္ရာ ထား၀ယ္နယ္စပ္သုိ႔ ေရာက္ေလ၏။

ထား၀ယ္စားလည္း အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနရာ တပ္ဦးခ်ီတက္လာေသာ သီေပါေစာ္ဘြား၏ တပ္ႏွင့္ေတြ႔ကာ အျပင္းအထန္ တုိက္ပြဲျဖစ္ၾကေလ၏။သီေပါေစာ္ဘြားႏွင့္ထား၀ယ္စားတုိ႔လည္း လယ္ျပင္တြင္ စီးခ်င္းထုိး
ေလ၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သီေပါေစာ္ဘြားတပ္မွ ေသနတ္လုလင္သည္ ၀ါးရုံၾကားမွ ေသနတ္ပစ္လႊတ္လုိက္ သျဖင့္ ထား၀ယ္စားကို ထိကာ ဆင္ဦးေပၚမွက်ျပီး က်ဆံုးေလ၏။

ထား၀ယ္စားက်ေသာ္လည္း ထား၀ယ္ျမိဳ႔မွအမတ္မ်ားက ျမိဳ႔တံခါးကိုပိတ္ကာ အျပင္းအထန္ျပန္လည္ ခုခံၾက ေလ၏။ မင္းရဲသီဟသူတပ္မ်ားလည္း ေရာက္လာျပီး ၃ ရက္တုိင္ေအာင္ အျပင္းအထန္တုိက္ရာ ယုိးဒယားမွ စစ္ကူမေရာက္သျဖင့္ ထား၀ယ္ျမိဳ႔က်ေလ၏။ မင္းရဲသီဟသူလည္း ထား၀ယ္ျမိဳ႔ကိုရလွ်င္ ျမိဳ႔ေစာင့္ ထားခဲ့ျပီး အေနာက္ဘက္လြန္မင္းရွိရာ ေရးျမိဳ႔သုိ႔ ျပန္ျပီး အေၾကာင္းျပန္ေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း တနသၤာရီသုိ႔ ခ်ီတက္ရန္စစ္ျပင္ဆင္ျပန္ေလသည္။ ထုိသုိ႔ ခ်ီတက္ရန္ျပင္
ေနစဥ္ ဇင္းမယ္နန္းတြင္းအေရးေတာ္ပံု( ဇင္းမယ္သည္အင္း၀လက္ေအာက္ခံျဖစ္၏) ျဖစ္ေလ၏။ ျဖစ္ပံုမွာ ဇင္းမယ္ဘုရင္ အေနာ္ရထာမင္းေစာမွ မိမိ၏ သားေတာ္ မင္းသားတုေလာင္း ကို အိမ္ေရွ႔အျဖစ္ခန္႔ထား၏။ ဇင္းမယ္ဘုရင္ ကံကုန္ေသာ္ အမတ္တုိ႔မွ ယုိးဒယားတြင္အလည္အပတ္ေရာက္ေနေသာအိမ္ေရွ႔မင္းသားကို
ျပန္လာျပီး နန္းဆက္ခံရန္ ေလွ်ာက္ၾကေလရာ မင္းသားလည္း ဇင္းမယ္သုိ႔ ျပန္လာ၏။

မင္းသားသည္ ယုိးဒယားဘုရင္၏ သမီးေတာ္တပါးႏွင့္လက္ထပ္ထားရာ ယုိးဒယားဘုရင္လည္း မိမိ၏ သားမက္ေတာ္ကို စစ္အင္အားအလံုးအရင္းထည့္ေပးလုိက္ေလ၏။ ထုိသုိ႔ ခ်ီတက္ေနစဥ္ ဇင္းမယ္နန္းတြင္း မွ ၾသဇာၾကီးေသာ အမတ္ႏွစ္ဦးမွ မိမိတုိ႔၏ လူယံုမင္းသား တစ္ပါးျဖစ္ေသာ မင္းရဲစြာကို ဘုရင္အျဖစ္တင္
ေျမွာက္ေလ၏။

မင္းသားတုေလာင္း လည္း ထုိသတင္းကိုၾကားသိလွ်င္ အလ်င္အျမန္ခ်ီတက္ျပီး ဇင္းမယ္ျမိဳ႔ကို ၀ုိင္းရံထား ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ကံအေၾကာင္းမလွျဖစ္ျပီး မင္းသားတုေလာင္းသည္ လည္ေခ်ာင္းေသြးအန္ကာ သမားေတာ္မ်ားကုမရျဖစ္ျပီး ကံကုန္ေလ၏။ (ဇင္းမယ္အမတ္ကအဆိပ္ခပ္သတ္သည္ဟုလည္း ယုိးဒယားပါးစပ္ ရာဇာ၀င္ကဆို၏)။

မင္းသားတုေလာင္းကံကုန္ေသာ္ ယုိးဒယားတပ္မ်ားလည္း ယုိးဒယားသုိ႔ျပန္ေလသည္။ သိပ္မၾကာျပီ ဇင္းမယ္ဘုရင္ကို အမတ္မ်ားမွ ထပ္မံနန္းခ်ျပီး သတုိးေက်ာ္ဆုိသူကို နန္းတင္ျပန္ေလ၏။ ထုိသုိ႔ ဇင္းမယ္နန္းတြင္းတြင္ အမတ္မ်ားမွ အာဏာကို ခ်ယ္လွယ္ေနသျဖင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းထံ သတင္း ေပးပို႔ၾကေလရာ မင္းၾကီးကုိယ္တုိင္ ဇင္းမယ္သုိ႔ ေအဒီ ၁၆၁၄ ဧျပီ ၁၈ တြင္ ခ်ီတက္ေလသည္။

ဇင္းမယ္စစ္ပြဲအျပီး ရခုိင္သုိ႔ ထပ္မံစစ္ခ်ီရျခင္းအေၾကာင္း

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းမွ ဇင္းမယ္သုိ႔ ခ်ီတက္သြားေၾကာင္း ယုိးဒယားမင္းၾကားသိလွ်င္ တနသၤာရီသုိ႔ အျပင္းခ်ီတက္လာ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း တနသၤာရီတြင္ မင္းရဲသီဟသူ ႏွင့္ မင္းရဲေက်ာ္ထင္ ဦးေဆာင္ေသာ အင္း၀တပ္မ်ားမွ အျပင္းအထန္ခုခံေလရာ ယုိးဒယားမင္းမွ မထုိးေဖာက္ႏုိင္ဘဲ တပ္ပ်က္ကာ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာသြားရေလ၏။

ထုိသတင္းကို အေနာက္ဘက္လြန္မင္းၾကားလွ်င္ သေဘာက်သျဖင့္ မင္းရဲသီဟသူကို ခ်ီးေျမွာက္ေလ၏။ အင္း၀တပ္မ်ား ဇင္းမယ္သုိ႔ ခ်ီတက္လာေၾကာင္းကို သိေသာဇင္းမယ္ဘုရင္သည္ လင္းဇင္းမွ စစ္ကူအေျမွာက္အမ်ားေခၚယူားကာ ျမိဳ႔ကို အခုိင္အမာလုပ္ျပီး အေနာက္ဘက္လြန္မင္းအလာကို ေစာင့္ ေန
ေလ၏။

ဇင္းမယ္ျမိဳ႔ကိုေရာက္ေသာ္ ေရွးဘုရင္တုိ႔လုပ္ထံုးအတုိင္းကို ျမိဳ႔ကို ၀ုိင္းရံထားေလ၏။ ေလးလေလာက္ၾကာ
ေသာ္ အစာေရဆာ မလုံေလာက္သျဖင့္ မွဴ းမတ္မ်ားကိုေခၚကာ တုိင္ပင္ေလ၏။ ထိုအခါ ဗဒံုစားမွ မက်န္းမာ သူမ်ားကို တျဖည္းျဖည္း ျပန္ေစ၊ က်န္းမာသူမ်ားကို ဇင္းမယ္ျမိဳ႔ရုိးထက္ၾကီးေအာင္ ေျမျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ
ျမိဳ႔ရုိးၾကီးမ်ားကို ေဆာက္ေစကာ ထုိျမိဳ႔ရုိးၾကီးမ်ားမွ တံတားဖြဲ႔ျပီး ၀င္တုိက္ပါမည္ ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

ထုိအၾကံကို ဘုရင္မွ သေဘာက်သျဖင့္ ဗဒံုစားကုိ တာ၀န္ေပးေလ၏။ ဗဒံုစားလည္း လင္းဇင္းျမိဳ႔ရုိးသမွ် ၾကီး ေအာင္ေျမၾကီးမ်ားကို ဖုိ႔ေစေလသည္။ ထုိသုိ႔ ၾကီးမားေသာ ျမိဳ႔ရုိးကုိ ဇင္းမယ္အမတ္မ်ားေတြ႔လွ်င္
ေၾကာက္လန္႔ၾကေလ၏။ ထုိသတင္းၾကားလွ်င္ ဇင္းမယ္လက္ေအာက္ခံ ေမာက္နန္းျမိဳ႔ စားမွ ဆန္မ်ားျဖင့္ အညံခံေလ၏။ ငါးရက္ခန္႔ရွိေသာ္ ဇင္းမယ္အမတ္မ်ားလုပ္ၾကံမူေၾကာင့္ ဇင္းမယ္ဘုရင္သတုိးေက်ာ္ လြန္ကာ ဘုရင့္က်က္သေရဆင္ေတာ္ႏွင့္ ေရႊေငြမ်ားစြာကို တင္ကာ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းထံ အညံခံၾကေလသည္။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း ဗဒံုမင္း၏ ဥာဏ္ပညာေၾကာင့္ စစ္မတုိက္လုိက္ရဘဲ ဇင္းမယ္ကို ရသည္ဟု ဆုိကာ သေဘာေတာ္က်သျဖင့္ သက္ေတာ္ရွည္ဘြဲ႔ေပးေလ၏။ အရင္ဆံုးအညံခံ၀င္လာေသာ ေမာက္နန္း
ျမိဳ႔စားကိုလည္း ဇင္းမယ္ဘုရင္ခံအျဖစ္ ခံအပ္ေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း ဇင္းမယ္တြင္ အတန္ၾကာေနျပီးေနာက္ ေအဒီ ၁၆၁၅ ေမလ တြင္ ဇင္းမယ္ မွ ျပန္ေတာ္မူေလသည္။ ထုိေနာက္ အင္း၀ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ေရာက္ျပီး တုိင္းေရးျပည္မူကို လုပ္ေနစဥ္ စက္တင္ဘာလအေရာက္တြင္ ရခုိင္ဘုရင္မွ အင္း၀ဘုရင္၏ ေရႊကြမ္းအစ္ကို ေပးလွည့္ပါဟု စာျဖင့္ ရန္စသည့္သေဘာျဖင့္ ေတာင္းလာေသာေၾကာင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း သည္အလြန္ ေဒါသထြက္ကာ ရခုိင္ကို စစ္ခ်ီရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေလ၏။

သားေတာ္လုပ္ၾကံသျဖင့္ အေနာက္ဘက္လြန္မင္း နတ္ရြာစံျခင္း
အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ ရခုိင္ဘုရင္၏ စာသံေၾကာင့္ေဒါသအမ်က္ထြက္ကာ ရခုိင္သုိ႔ ခ်ီရန္ ရာဇသၾကၤ ဘြဲ႔ရအမတ္ကုိ စစ္ကဲမွဴ းခန္႔ျပီး စစ္အင္အား ငါးေသာင္းျဖင့္ သံတြဲသုိ႔ခ်ီတက္ေစေလ၏။ သံတြဲစားလည္း ခ်ီတက္လာေသာ အင္း၀တပ္မ်ားကို ခုခံေလ၏။သုိ႔ေသာ္လည္း အင္အားမမွ်တသျဖင့္ သံတြဲျမိဳ႔ရုိးပ်က္ကာ သံတြဲကို ရေလ၏။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း သံတြဲစားကိုသာ ဖမ္းျပီး ျပန္လာရန္ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ စစ္သည္မ်ားစစ္ပန္းေနသျဖင့္ စစ္ခ်ီျခင္းမျပဳဘဲ ဟံသာ၀တီျမိဳ႔ ေဟာင္းရွိ
ေစတီေတာ္မ်ားကို ျပဳျပင္ေလ၏။ ပုညေစတီ ဘုရားရွင္ကိုလည္း ေရႊသကၤန္းကပ္ေတာ္မူ၏။ ေအဒီ ၁၆၁၇ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ တြင္ မဏိပူရအေနာက္ဘက္ရွိ ကခ်ာျပည္ေထာင္ မွ သံအဖြဲ႔မ်ား သံလ်င္သုိ႔ေရာက္လာ
ေၾကာင္း ေနျပည္ေတာ္သုိ႔သတင္းပို႔သျဖင့္ အခမ္းအနားျဖင့္ ၾကိဳရန္ အမိန္႔ေတာ္ျပန္ေလ၏။

ထုိေနာက္ ေဂၚကြန္းဒါး ျပည္ေထာင္ (Golconda Kingdom-India) မွ သံအဖြဲ႔လည္းထပ္မံ
ေရာက္လာျပန္၏။ ထုိႏွစ္ထဲတြင္ ဂုိအာရွိ ေပၚတူဂီဘုရင္ခံ Goa Viceroy ၏သံအဖြဲ႔လည္း အင္း၀ သုိ႔ ေရာက္လာျပန္၏။ အေနာက္ဘက္လြန္မင္းလည္း သံအမတ္မ်ားကို အခမ္းအနားျဖင့္ ၾကိဳဆုိေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ က်ိဳဳင္းတံုေစာ္ဘြား၏ ပန္ၾကားမူျဖင့္ က်ိဳင္းရုံးႏွင့္က်ိဳင္းေခါင္းကို ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္ သိမ္းပုိက္ေလ၏။ ထုိေနာက္ ထုိနယ္မ်ားကို က်ိဳင္းတံုေစာ္ဘြားလက္ေအာက္တြင္ထားကာ
ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္ေလ၏။ က်ိဳင္းတံုေစာ္ဘြားလည္း မိမိ၏သမီးေတာ္မင္းသမီးကို အေနာက္ဘက္လြန္မင္း
ႏွင့္လက္ဆက္ေစေလ၏။

ထုိေနာက္ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္ေလ၏။ မင္းၾကီး၏ ေဗဒင္တတ္တုိ႔မင္းၾကီးဇာတာမေကာင္းဟု ေဟာၾက သျဖင့္ ဇာတာေကာင္းေစရန္ ဟံသာ၀တီတြင္ ယာယီနန္းေဆာက္ကာ ေနေလ၏။ ထုိအခ်က္ကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး သားေတာ္ မင္းရဲဒိဗၺမွ လုပ္ၾကံသျဖင့္ နတ္ရြာစံေလ၏။ လုပ္ၾကံရျခင္းအေၾကာင္းမွ မင္းၾကီးက်ိဳင္းတံုမွအျပန္ လက္ထပ္လာေသာ ဂုံရွမ္းမင္းသမီးကို မင္းရဲဒိဗၺမွ ခ်စ္ၾကိဳက္ကာ မင္းသမီးႏွင့္ နီးစပ္ ေအာင္ၾကိဳးစားေလ၏။

အေနာက္ဘက္လြန္မင္းသည္ အသက္ၾကီးသူျဖစ္ရာ တုိင္းျပည္အေရးမ်ားျပားျပီး မိမိ၏ မိဖုရားမ်ား